Administracyjnie należy do gminy Kamienna Góra. Krzeszów zaliczany jest do jednego z najbardziej wartościowych reliktów architektury barokowej, a w szczególności jego opactwo cysterskie: bazylika mniejsza pw. NMP, mauzoleum Piastów świdnicko-jaworskich, a także kościół pw. Św. Józefa, zabudowania klasztorne, dom gościnny, zwany domem Opata, szereg obiektów tworzących kalwarię krzeszowską oraz zabudowania gospodarcze.

(źródło: wikipedia.org)

Obecnie, przy zachowanym do dziś „średniowiecznym” charakterze wąskiej uliczki, zmieniło się przeznaczenie kamieniczek. Większość z dawnych kramów została przejęta przez oddział Wrocławskiego Związku Polskich Artystów Polaków, pozostałe zostały przekształcone w prywatne galerie. Na Jatkach przy wejściu od ulicy Odrzańskiej postawiono w 1997 roku Pomnik ku Czci Zwierząt - są to naturalne wielkości rzeźby świni, prosięcia, kozy, gęsi, kaczki, koguta i królika. Znajduje się tam również jeden z wielu wrocławskich krasnali - “Rzeźnik z Jatek“

Kamienne profile cokołu kościoła przez swoje cechy stylistyczne wskazują na pochodzenie z wcześniejszej budowli, są to prawdopodobnie spolia z tzw. katedry Walterowskiej. Z dwóch jego portali zachował się jeden w stylu romańskim, drugi jest już renesansowy.

Na ujęciu widać także kaplicę Najświętszego Sakramentu Katedry Wrocławskiej.

Pomyślana jako główne reprezentacyjne pomieszczenie nowo wznoszonego gmachu w latach 1728-1732. Nazwa nadana ku czci fundatora uniwersytetu, cesarza rzymskiego Leopolda I.

Pałac stoi w miejscu dawnej średniowiecznej wieży mieszkalnej. Na dziedzińcu przed wejściem, za brama z ozdobną kratą, stoi figura Marii Niepokalanie Poczętej. Od 1945 jest to rezydencja arcybiskupa, wcześniej pałac był siedzibą prepozyta kapituły katedralnej.  

Dzięki nadaniom książęcym i prywatnym opactwo stało się jednym z największych posiadaczy ziemskich na Śląsku. Ciężkie czasy nastały w czasie wojen husyckich, wojny trzydziestoletniej oraz po wojnach śląskich, kiedy te tereny weszły w skład państwa pruskiego. W 1810 nastąpiła kasata klasztoru i przejęcie jego dóbr przez państwo. W latach 1919-1945 klasztorem władali benedyktyni.

Po południowej stronie katedry znajduje się niewielki zieleniec. Powstał on w miejsce zniszczonego domu dzwonnika. Stoi na nim barokowa figura “Herkulesa walczącego z lwem” pochodząca z pałacu w Barszowie koło Lubina oraz 6 kamiennnych wazonów.  Przy ul. Katedralnej stoi dawny pałac biskupi - obecnie siedziba Papieskiego Wydziału Teologicznego, w głębi zaś znajduje się skromny budynek mieszczący salę wydziału. Wzdłuż ulicy Katedralnej - naprzeciw południowej sciany katedry - stoi, uważana za najlepiej zachowaną na Ostrowiu Tumskim, dawna barokowa kanonia kapituły katedralnej.

Nie przypadkiem wybrano tą datę - rzeźby uliczne stały się symbolem wprowadzenia w Polsce stanu wojennego.

Sam autor wypowiada się o swoim projekcie: „Moje dzieła były ekspresją własnej rzeczywistości emocjonalnej, mentalnej i estetycznej w obszarach zawłaszczonych i zdeformowanych przez panujący system.”

Pierwotnie instalacja ta zrealizowana została w Warszawie na skrzyżowaniu Świętokrzyskiej i Mazowieckiej 13 grudnia 1977 roku. Bohaterami tamtego „Przejścia” byli anonimowi zwykli ludzie, mieszkańcy miasta.

Od początku „Przejście” miało wymiar polityczny, choć autor odżegnuje się od jednoznacznych i prostych skojarzeń.

Pierwszy premier III Rzeczpospolitej Tadeusz Mazowiecki ocenił, że nie byłoby jego spotkania z Helmutem Kohlem w Krzyżowej w 1990 roku, gdyby nie list do biskupów niemieckich, w którym polscy biskupi napisali słynne: “Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Były premier przypomniał, że kardynał Kominek był nie tylko autorem słynnego listu, ale także odbierał największe ciosy za to orędzie. Jego zdaniem kardynał jest duchowym patronem pojednania.